ყოველთვის მეზიზღებოდა ე.წ. გეოპოლიტიკური ანგარიში. ეს არითმეტიკა, რომელიც აბსოლუტურად ყოველგვარ შინაარსობრივ, ღირებულებით განსჯას მოკლებულია. ბავშვობიდან მახსოვს, საინფორმაციო გამოშვების ბოლოს, უცხოეთის ამბებს რომ აშუქებდნენ, ხშირად მესმოდა ხოლმე ღაზის სექტორში აფეთქებაზე, ახლო აღმოსავლეთში რაღაც სამხედრო კონფლიქტსა და კრიზისზე. იმდენად ეჩვევა ყური და თვალი ამ ინფორმაციას, რომ შემდეგ ეს ბუნებრივი გგონია. მიგაჩნია, რომ ეს ოდითგანვე ასე იყო, ბუნების უცნობმა ძალებმა გადაწყვიტეს სადღაც ომის გაჩაღება და, თითქოს, ჩვენ ვერაფერს შევცვლით. საბოლოოდ, ამ მოცემულობას იღებს ადამიანი და იქცევა მიმდინარე მოვლენების უბრალო რეგისტრატორად, აღმწერად; ჩვენ მხოლოდ ვაკომენტარებთ იმას, რაც უკვე მოცემულობაა და რაც, როგორც მსოფლიოს ბატონები ამბობენ, უცვლელია, მუდმივია.
ახალი დროის ფილოსოფიაში ბევრი მოსაზრება გაჩნდა ადამიანის შესახებ, ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მათ შორის, გვეუბნება, რომ სახელმწიფო, ანუ ძალმოსილების განხორციელება, აუცილებელი რამაა, რადგან ადამიანი ბოროტია თავისი ბუნებით და თუ ლევიათანი — ძალაუფლების ცენტრი — არ იარსებებს, კაცობრიობა ვერ გადარჩება. ამ თეორიას ერთპოლუსიანი მსოფლიოს წესრიგის გასამართლებლადაც იყენებდნენ. ბუნებით მდგომარეობაში, ჯუნგლებში რომ არ გადავიჩეხოთ ერთი პოლიციელი მაინც ხომ საჭიროა. ის პოლიციელი ხან კარგი იქნება, ხან ცუდი, მაგრამ პოლიციელის არყოლას, ისევ ყოლა სჯობს.
შუა საუკუნეებიდან მოყოლებული ფილოსოფია იმასაც გვეუბნება, რომ ადამიანი მიკროკოსმოსია, ის ისევე ფუნქციონირებს, როგორც სახელმწიფო. არსებობს ცენტრი, იერარქიულად დაწინაურებული ორგანო, რომელიც მართავს კიდურებს, მომნელებელ ორგანოებს. ასე შეგვიძლია გავამართლოთ დაქვემდებარება და ჩაგვრა.
დამწუხრებული ფილოსოფოსი გვამცნობს კიდურების უძალობას ტვინთან მიმართებით. რა უნდა ქნან კიდურებმა, როდესაც მათ მორჩილება ბედისწერად ექცათ? რაც ბუნებამ დააწესა, იმას ვერაფერი შეცვლის. შრომის დანაწილებასაც ხომ ასე ამართლებენ ხოლმე ჩვენი თანამედროვე ფილოსოფოსებიც. აუცილებელია, რომ ვიღაცამ ნაგავსაყრელზე იმუშაოს, ხოლო ვიღაც უნდა მართავდეს ოქროთი მოვარაყებული სკამიდან. ვიღაც უნდა მოკვდეს შხამ-ქიმიკატების ზემოქმედებით, ვიღაცამ უნდა დაისვენოს ბორა-ბორას კუნძულზე.
ამ ბუნებრივი ხვედრის გასამართლებლად მოჰყავთ ათასი საბუთი, ათასი ციტატა, ციკლურობის, სპირალების, იულიუს ევოლას, ონტოლოგიური აჯაფსანდლის, ჯონ მირშაიმერის და არისტოტელეს თეორიები. ეკლესიასტეც ხომ ამბობდა, ნათესავი წარვალს და ნათესავი მოვალს, და მონათმფლობელობა, ბატონ-ყმობა და კაპიტალიზმი (თანაც ერთბაშად) უკუნისამდე ჰგიებსო.
ერთ მშვენიერ დღეს, როდესაც ტრამპის მეორედ გაპრეზიდენტებისგან მოგვრილი სევდა მიტევდა, გიგანტური მედიის პირდაპირ ეთერში ჯონ მალთუსი ჩართეს. მალთუსმა ყველაფერი არაბ ემიგრანტებს, უსამშობლოებს და ლიბერალებს დააბრალა; ასე თქვა, ამ სამ კატეგორიას და კიდე სხვებს (რომლებზეც ახლა მუშაობენ) გამრავლება უნდა ავუკრძალოთ, ან გლობალურ ომის პარტიასთან საბრძოლველად უნდა გავუშვათ, რომ ამოვისუნთქოთო. სევდა გაორკეცდა და სხვა პროგრამაზე გადავრთე, აქ გუსტავ ლე ბონი ლაპარაკობდა, ბრბოს მხოლოდ ზურგის ტვინი აქვს და ტრამპის მსგავსი ლიდერებია საჭირო, რომ პირუტყვს სახრე არ დააკლდეს და ცხენი ბოქსერივით გამრჯე იყოსო. პროგრამის ბოლოს გამოჩნდა ელონ მასკი, ნაჯახით ხელში. მას გადაცემის წამყვანმა გლობუსი მიუტანა, მასკმა ჯერ სადღაც ამაზონთან დაკრა ნაჯახი, შემდეგ დუნაისთან და ასე ნაბიჯ-ნაბიჯ რიონსაც მოადგა. სწორედ ამ სასტიკ სცენას მოჰყვა ტრამპის ადმინისტრაციის ვარსკვლავბიჭუნას, მარკო რუბიოს განცხადება, ჩვენ უკვე მულტიპოლარულ მსოფლიოში ვართო.
დავიბენი, რა კავშირია ბავშვობაში ნანახ ღაზის სექტორის კადრებს, შუა საუკუნეების და ახალი დროის ფილოსოფიას, თომას მალთუსს, ტრამპსა და აჯაფსანდლის ონტოლოგიას, ან გეოპოლიტიკის საანგარიშო ჩოთქს შორის-მეთქი?
არა, მე არ ვამტკიცებ იმას, რომ კარაქიან პურზე ჩაის მიყოლება კაპიტალიზმის ბრალია, ვემიჯნები არისტოტელეს და არ მგონია, რომ ტრამპის მეორედ მოსვლას რაიმე კოსმიური მიზანი აქვს. უარვყოფ ყველაფრის ყველაფერთან კავშირის თეორიას, რომელიც ფოთლის შრიალს მანჯურიის პროვინციის ეკონომიკურ მდგომარეობას უკავშირებს. მაგრამ მაინც ჯიუტად მწამს, რომ ზემოთ ჩამოთვლილ მოვლენებს, რაღაც ფარული დათქმა აკავშირებთ ერთმანეთთან. ანუ, შეიძლება ითქვას, ჰერაკლიტეს ვულგარული მიმდევარი ვარ.
ჩემს რწმენას აძლიერებს კიდურების თეორიის წარმომადგენელი, ან როგორც დახვეწილ ენაზე ამბობენ, რეალიზმის გურუ, ჯონ მირშაიმერი. ექსპერტი თვლის, რომ არსებობენ ცენტრალური ორგანოები, დიდი ბიჭები, ბატონები. მათ სჭირდებათ კიდურები, ან იმპერიის დასალიერში არსებული გაპარტახებული ზონები, ადგილობრივი კოლაბორაციონისტი ელიტებით. მაშ ასე წარმოიდგინეთ, დიდ ბიჭს, რუსეთს (რადგანაც ის იერარქიულად მაღლა დგას) ესაჭიროება კიდური, უკრაინა, საქართველო ან რომელიმე სხვა ფეხი ან ხელი. ნუთუ ადამიანს არ აქვს უფლება რომ კიდური ჰქონდეს? გვერდზე პალატაში, სხვა დიდი ბიჭი წევს და არც მისი კიდურების ამპუტირების უფლება გვაქვს. ამ დიდი ბიჭების საავადმყოფოში, კიდურების უფლებებს არ ცნობენ, მათ არ შეუძლიათ საკუთარი ნებით გადაადგილება. რატომ? იმიტომ, რომ რომელიმე კიდურმა შეიძლება, სადმე ახლოს მდებარე NATO-ში ჩადგას ფეხი. ან შეიძლება ლიბერალურ-დემოკრატიას ჩასჭიდოს ხელი. სჯობს, დიდმა ბიჭებმა ერთმანეთის დასისხლიანება შეწყვიტონ და აღიარონ ერთურთის უფლებები, შეინარჩუნონ კიდურები.
გუშინ ტრამპი, პუტინი, ნეთანიაჰუ და სი ძინპინი დომინოს თამაშობდნენ. ევროკავშირი საანგარიშოს ჩოთქავდა. თან რადიო ჰქონდათ ჩართული და მარტინ ლუთერ კინგის პაროდიაზე ღადაობდნენ.